விடியலின் தேடல்

சென்னை, ஒரு கோடை மாலை. பழைய கட்டிடங்கள் நிறைந்த குறுகிய சந்தில் உள்ள சிறிய ஓட்டு வீட்டில், பிரியா தனது நூல்களைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தாள். 'கடைசி பக்கமும் இன்னும் முடியவில்லை,' என்று மனதிற்குள் முணுமுணுத்தாள். அவளது பார்வை புத்தகத்தில் இருந்தாலும், எண்ணங்கள் எங்கோ அலைபாய்ந்தன. வெளியிலிருந்து வந்த சலவைத் தொழிலாளியின் இரும்பு சலவைப்பெட்டியின் சத்தம், குழந்தைகளின் சிரிப்பொலி, அக்கம் பக்க வீடுகளில் ஒலித்த டி.வி.யின் சத்தம் என எல்லாம் கலந்து ஒரு விதமான ஒலிப்பதிவை உருவாக்கின. இதுதான் அவளது உலகம், ஒரு சவாலான ஆனால் அன்பால் நிறைந்த உலகம்.

பிரியாவுக்கு வயது இருபது. சென்னை பல்கலைக்கழகத்தில் பி.ஏ. இலக்கியம் இரண்டாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால், அவளது வாழ்க்கை கல்லூரிப் பாடப்புத்தகங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட பல பாடங்களைக் கொண்டிருந்தது. ஐந்து வருடங்களுக்கு முன் தகப்பனை இழந்த பிரியாவுக்கு, தாயார் லட்சுமியும், தம்பி அருணும் தான் உலகம். லட்சுமி அம்மாள் உடல்நலம் குன்றியவர். மாதத்திற்கு ஒரு முறை மருத்துவமனை சென்று வர வேண்டும். அருண் எட்டாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான், அவனுக்கு எதிர்காலத்தில் ஒரு நல்ல வாழ்க்கை அமைய வேண்டும் என்பதே பிரியாவின் மிகப்பெரிய கனவு. அதற்காகவே அவள் தினமும் ஒரு தையல் கடையில் பகுதி நேர வேலை பார்த்தாள். மாலையில் கல்லூரி முடிந்து நேராக தையல் கடைக்குச் சென்று, இரவு எட்டு மணி வரை வேலை செய்வாள். பின்னர், வீட்டிற்கு வந்து சமையல் வேலைகளை முடித்துவிட்டு, தம்பியின் பாடங்களையும் கவனித்து, பின்னர் தான் தனது புத்தகங்களை திறப்பாள்.

“அக்கா, எனக்கு பசிக்கும்மா,” அருண் சமையலறை வாசலில் நின்று கூறினான். பிரியா தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தாள். அவன் கண்களில் பசி தெளிவாகத் தெரிந்தது. “இதோ வந்துட்டேன் அருண். ஒரு அஞ்சு நிமிஷம்,” என்று கூறிவிட்டு புத்தகத்தை மூடினாள். சமையலறையில், லட்சுமி அம்மாள் இருமிக் கொண்டிருந்த சத்தம் அவளை மேலும் சங்கடப்படுத்தியது. “அம்மா, ஏன் இவ்வளவு இருமுறீங்க? மாத்திரை போட்டீங்களா?” என்று கேட்டுக்கொண்டே உள்ளே சென்றாள். “ஆமாம் கண்ணு. எல்லாம் போட்டேன். கொஞ்சம் வேலை இழுத்து போட்டுக்கிட்டேன் போல,” என்று பலவீனமான குரலில் சொன்னார் லட்சுமி.

அன்று இரவு, பிரியாவுக்கு தூக்கம் வரவில்லை. கையில் இருந்த பணம், அம்மாவின் மருந்து செலவு, அருணின் பள்ளிச் செலவுகள், கல்லூரி கட்டணம் என பல எண்ணங்கள் அவளை சூழ்ந்தன. நாளை கல்லூரி கட்டணம் செலுத்த கடைசி நாள். கையில் வெறும் ஆயிரம் ரூபாய் மட்டுமே இருந்தது. இன்னும் ஆயிரம் தேவை. யாரிடம் கேட்பது? தையல் கடை உரிமையாளர் மாதவன் அண்ணன் ஏற்கெனவே ஒரு முறை உதவி செய்திருக்கிறார். மீண்டும் கேட்பதற்கு மனது வரவில்லை. ஒரு ஆழமான பெருமூச்சுடன், தனது படிப்பை நிறுத்த வேண்டிய ஒரு நிலை வந்துவிடுமோ என்று அவள் உள்ளுக்குள் அஞ்சினாள். ஆனால், அவளது மனது 'இல்லை, நான் என் கனவுகளை கைவிட மாட்டேன்' என்று சொல்லியது. அந்த அதிகாலை வெளிச்சம், அவளது அறையின் சிறிய ஜன்னல் வழியே லேசாக எட்டிப் பார்த்தது. அது அவளுக்கு ஒரு புதிய நம்பிக்கையின் அடையாளமாகத் தோன்றியது.

மறுநாள் காலை, பிரியாவின் கவலைகள் நிஜமாயின. லட்சுமி அம்மாளின் உடல்நிலை திடீரென மோசமடைந்தது. இருமல் நின்று, சுவாசிப்பதில் சிரமம் ஏற்பட்டது. பிரியா பதறிப்போனாள். அக்கம் பக்கத்தினர் உதவியுடன் ஆட்டோவில் ஏற்றி, அரசு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அருண் அச்சத்துடன் அக்காவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டான். மருத்துவமனையில், மருத்துவர் லட்சுமி அம்மாவை உடனடியாக அனுமதிக்க வேண்டும் என்று கூறினார். “ரத்த சோகை அதிகமா இருக்கு. சரியான சத்துணவு இல்ல, அதான் உடம்பு இவ்வளவு பலவீனமா இருக்கு. மூச்சுத் திணறலுக்குக் காரணம் நுரையீரலில் ஏற்பட்ட தொற்று. உடனடியாக சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும்,” என்று அவர் பிரியாவிடம் கூறினார்.

பிரியாவின் உலகமே தலைகீழாக மாறியது. கல்லூரி கட்டணம், படிப்பின் எதிர்காலம் எல்லாம் இரண்டாம் பட்சமாயின. அம்மா தான் அவளது முதல் முன்னுரிமை. சிகிச்சைக்கு உடனடியாக பத்தாயிரம் ரூபாய் தேவைப்பட்டது. பிரியாவிடம் இருந்த ஆயிரம் ரூபாயைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை. தையல் கடையில் அவளுக்குச் சேர வேண்டிய சம்பளம் இன்னும் ஒரு வாரம் கழித்து தான் கிடைக்கும். அந்தத் தொகையும் இரண்டாயிரம் ரூபாய்க்கு மேல் இருக்காது. என்ன செய்வது என்று புரியாமல் நின்றாள்.

“அம்மாவுக்கு என்னாச்சு அக்கா?” அருண் அவளது சேலையைப் பிடித்து இழுத்தான். அவனது குரலில் கலந்திருந்த பயம் பிரியாவின் இதயத்தைப் பிழிந்தது. “ஒண்ணும் இல்லடா கண்ணு, அம்மா சீக்கிரம் சரியாகிடுவாங்க,” என்று கண்ணீரை அடக்கிக்கொண்டு கூறினாள். ஜானகி அம்மாள், பக்கத்து வீட்டுப் பெரியவர், பிரியாவுக்குத் துணையாக மருத்துவமனைக்கு வந்திருந்தார். “பிரியா, நான் ஒரு ஐயாயிரம் ரூபாய் தரேன். இப்ப உடனே தேவைப்படும். அதுக்கு அப்பறம் என்ன பண்றதுன்னு யோசிக்கலாம்,” என்று தன் புடவைத் தலைப்பிலிருந்து சில ரூபாய் நோட்டுகளை எடுத்துக் கொடுத்தார். பிரியா நன்றிப்பெருக்குடன் அதை வாங்கிக்கொண்டாள். ஆனால், அதுவும் போதுமானதாக இல்லை.

மருத்துவமனைக்கு வெளியே இருந்த தேநீர் கடையில் அமர்ந்து, பிரியா வானத்தைப் பார்த்தாள். ஆகாயத்தில் வெயிலின் கடுமை குறைந்திருந்தது. அவள் கையில் வைத்திருந்த தனது பாட்டி கொடுத்த பழைய வெள்ளி அரைஞாண் கொடியை உற்றுப்பார்த்தாள். இதுதான் அவளுக்கு இருந்த ஒரே சொத்து. அதை விற்க வேண்டுமா? மனது வலிக்க தொடங்கியது. இது அவளின் பாட்டியின் நினைவுகள், அவளின் கடந்தகாலத்தின் சின்னம். ஆனால், அம்மாவின் உயிரை விட வேறு எதுவும் பெரிதில்லை. கல்லூரிக்குச் சென்று பேராசிரியரிடம் உதவி கேட்கலாமா? அவளால் யாருடைய தயவையும் ஏற்க மனது வரவில்லை. தன் சுய உழைப்பில் வாழ வேண்டும் என்பதே அவளின் லட்சியம். ஆனால், இந்த நேரத்தில் அவளின் தன்மானம் ஒரு சுமையாகத் தோன்றியது. மனம் முழுதும் ஒரு விதமான வெறுமையுடன், என்ன செய்வது என்று அறியாமல் நின்றாள்.